Zingt De Dijk uit volle borst door mijn woonkamer. Een mooi nummer voor de vrijdagmorgen. De koffie staat uitnodigend naast me en Julia is druk bezig om de kassa van haar nieuwe winkeltje hopeloos overstuur te maken door het "thank you" knopje vierhonderd maal achtereen in te drukken. Mooie setting he?

Mag het licht uit zingt De Dijk. Het zijn woorden die je niet zo snel uit de mond van onze kleine dame zult horen. Nee, zij slaapt het liefst met alle lampen aan. Echt iets van de laatste paar maanden. Sinds de monsters bezit hebben genomen van haar kleine gedachtenkronkeltjes en zich daarbij permanent hebben gevestigd in haar kamertje, is het regelmatig: "neeeeeeej, het licht moet aan!" Of: "mama, ik ben bang, de monsters zijn er".. Ontzettend vertederend, vooral omdat de aanblik van Winnie de Poeh, Sassa en Toto en overige bedknuffels alles behalve monsterlijk lijken.

Nadat ik "de monsters" heb weggejaagd en de gordijnen op een kiertje schuif zodat het maanlicht naar binnen kan schijnen bedenk ik me dat het ook niet meevalt. Zo klein, zoveel indrukken, zoveel te verwerken. De invloed van televisie, boeken, gesprekken van grote mensen en de interpretatie van zo’n uk op dat allemaal.

Ik zet haar kamerdeur op een kier en sluip zachtjes weer naar beneden. Waar inmiddels de echte monsters van de wereld vanuit het beeldscherm oorlog voeren, elkaar het leven zuur maken en de natuur naar de knoppen helpen.

Voorlopig kunnen wij de monsters van onze dochter met zachte dwang uit haar leven bannen. En bij de monsters die ze zelf ooit te lijf zal moeten gaan, zullen wij er zijn, altijd!

Vrouwen houden over het algemeen wel van chocolade. Sommigen onder ons kunnen geen dag zonder. Zo ver gaat het hier thuis niet. Maar chocolade maakt wel een vast onderdeel uit van het kastje waar al het lekkers wordt bewaard. Het kastje dat Julia al heel vroeg in de gaten had. Het kastje waaruit papa soms een koek pakt om die vervolgens stiekem in de keuken op te eten, opdat diezelfde kleine dame het niet in de gaten heeft. Dat werkt overigens niet altijd kan ik verklappen.

Dit welverdiende chocoladekoekje met suikerspikkels ging er dan ook in als koek

Op een zonnige dag is het altijd goed toeven bij het water. Of dat nu in het zwembad is, aan het strand of in de haven op de boot.  Dat laatste was dan ook het geval toen Julia’s grote nicht haar verjaardag vierde. In het gezelschap van familie en wat vriendinnetjes genoten we van de zon, taart en prosecco (dat deden de wespen overigens ook).

Het bijbootje lag er verloren bij en dat had papa natuurlijk goed in de gaten. En omdat de ruimte aan boord toch beperkt was met zoveel feestgedruis duurde het niet lang voordat hij Julia riep voor een tochtje door de haven. En Julia liet zich niet twee keer roepen!

En daar gingen ze. Samen. In dat bootje. Zo zoet. Driftig zwaaiend, kletsend, commanderend, regisserend en met een ik-kan-het-zelf houding roeide Julia samen met papa steeds verder de haven in. Dolle pret. Stiekem was ik een beetje jaloers. Hoe lang geleden was het wel niet dat ik in zo’n bootje rondvaarde in de sloot achter ons huis? Die lange zomers waarin je altijd bij het water te vinden was? Hier zat ik dan als moeder van een tweejarig matroosje met staartjes mezelf voor te stellen hoe dat nu zou gaan. Parmantig instappen zal er weer niet in zitten. Zie je het voor je? 1.83 mtr lang en dan voorover in het water? Charmant!

Nee, ik doe het wel even met het beeld voor me. En ik neem nog een slok prosecco.

Heerlijk. Eindelijk donderdag. Mijn laatste werkdag van de week. Al ga ik met plezier naar mijn werk; die donderdag stap ik altijd met een grote grijns de bus in, wetende dat het weekend bijna in zicht is.

Vandaag was ik op tijd dus als eerste thuis. De post doorgenomen, even kritisch in de spiegel (we hebben een heule grote in de gang) gekeken en de fiets uit de schuur gehaald. Op naar m’n meisje. Heerlijk als ze in m’n armen springt! Achterop de fiets is het een druk geklets over de avonturen van de dag. Allerlei namen passeren de revue, vooral die van de jongens

Toen ik vertelde dat we boodschappen gingen doen, bleef het wat stil achter mij. Toen ik niet lang daarna riep dat we pi-pa-pannenkoeken gingen eten was het een en al gejuich.

Eenmaal thuisgekomen kwam ik erachter dat het niet handig is, pannenkoeken maken zonder beslag. Eieren en melk, nee dat wordt niks. Handig mama….ik zag ze allebei verwijtend naar me loeren. Terug naar de winkel.
Even later stonden ze daar dan. Mijn twee keukenhelden. Allebei met schort. Met de grootste ernst hielp Juul papa goed bij het mixen, roeren en van het commentaar voorzien.

En de pannenkoeken? Die waren njammerdenjam!

Een mooie binnenkomer zo na een aantal maanden weblog-loos te zijn geweest. Daar komen we zo wel op terug. Inspiratie genoeg om te schrijven, maar geen puf om te beginnen. En als die puf dan zin had, dan waren er wel andere dingen te doen. En ga zo maar door. Na de zoveelste "wanneer ga je weer bloggen" van vriendin-lief en mijn altijd knagende geweten ben ik maar weer in de "pen" geklommen.

Helaas nog geen opnamedatum bekend voor de operatie aan mijn schildklier. Meneer Chirurg is eerst nog even op vakantie en hopelijk kan hij dan met frisse moed zijn werk doen. Ondanks dat het deze zomer nog lekker littekenloos genieten is, mag het allemaal nu wel gaan opschieten.

Onze lieve kleine Juul loopt te stralen met haar nieuwe aap. Een aap die mama de laatste dagen in elkaar heeft genaaid. Met veel plezier (een mens moet toch wat ).
Ingredienten voor een ondeugende aap: 1 paar sokken, knopen, garen en veel apengeduld.

Klikkerdeklik hier voor de werkbeschrijving. En zie hieronder het resultaat.

Twee guitige aapjes!

Poepie!!!!!

Julia heeft een nieuwe held. Ooit was hij de mijne. Zodra hij ten tonele verschijnt, zoals alleen Ome Willem dat kan – dwars door de papieren deur – verschijnt er een dikke lach op dame’s gezicht. Heerlijk om te zien en ook heerlijk om weer (ongegeneerd) mee te kijken naar een hele zaal vol "rakkers" en een ome Willem die ik nog steeds even stoer vind.

Tegenwoordig zingt Edwin Rutten jazzy liedjes. Ik moet eerlijk bekennen dat ik hem in die rol nog niet helemaal kan plaatsen. Eens een ome Willem, altijd een ome Willem. En ik hou niet
zo van Jazz, dat voorop gesteld…

Ooit zong de beste man het geweldige liedje "Ik ben toch zeker Sinterklaas niet" van Kinderen voor Kinderen. Een hit van heb ik je daar. Nog steeds kan ik hem helemaal meezingen, tot groot genoegen van mijn nichtje van 7 die een heule dikke cd van alle KVK liedjes heeft.

Edwin Rutten blijft voor mij onlosmakelijk verbonden met "knip, knap, knee", "deze vuist op deze vuist", en het beruchte broodje poep. En hopelijk gaat meneer Bol mij deze week blij maken met een fijne DVD van de Film van Ome Willem!
                                
         
             

Zo vliegen er weer een paar weken voorbij. Even geen tijd of zin om me te wijden aan een logje. En heertje Tijd is een volhardende meneer waar ik geen grip op krijg, ik knipper met m’n ogen en we zijn een week verder!

Even een korte update:

Julia heeft haar luier aan de wilgen gehangen. Hoera! Met behulp van de brilverkleiner doet ons lieve dametje haar boodschapjes voortaan op de wc. En in een enkel geval op het potje. Maar dat zit niet zo lekker en daar krijg je van die rode afdrukken van op je billen
Vannacht heeft ze voor het eerst zonder luier geslapen en …. met goed resultaat! Wij zijn heel erg trots op onze kleine, grote peuterdame!

Natuurlijk genieten wij, net als iedereen, van de lente (al zou je vandaag denken dat we in de herfst zijn beland…). Blauwe luchten, krokussen, lammetjes, de geur van gemaaid gras….kortom genieten. Julia is verhuisd naar het zitje achterop de fiets en daar mee is het vele fietsen nog meer een avontuur geworden!

Als het weer even tegenzit, zoals vandaag, knutselen we er flink op los. Zo maakte Julia dit mooie doek, wat mama binnenkort gaat spannen op een houten frame!

Inmiddels heb ik een 2nd opinion gevraagd voor mijn schildklierprobleem en dat heeft ertoe geleid dat ik 8 mei uitsluitsel krijg over de verdere behandelmethoden. Het wordt dus of een radioactieve jodium behandeling of een operatieve verwijdering van de schildklier. Allebei de ingrepen hebben de nodige voor- en nadelen, maar ik ben zo ontzettend toe aan een lijf waarin ik me goed en gezond voel. Gelukkig krijg ik veel hartverwarmende reacties en oppeppers van vrienden en familie. Bedankt, dat doet me heel goed!

En verder…verder hebben we het gewoon ontzettend naar onze zin!

Zondag was het dan zover. Het langverwachte uitje naar het theater in Nieuwegein. Niet zomaar een alledaags uitje. Nee, een uitje waar Julia het iedere ochtend bij het ontwaken over heeft. "Koning Koos is jarig mama!"

Koning Koos was inderdaad jarig. Tijdens de voorstelling die een uurtje duurde speelden Koning Koos, prinses Sassa en Toto de sterren van de hemel. Alle peuters, kleuters en mama’s en papa’s zongen en schreeuwden alsof het een lieve lust was. Met rode wangen keek onze kleine dame, zittend vanaf haar stoelverhoger op haar eigen theaterstoel, met open mond naar haar helden. En haar vriendjes en vriendinnetjes zagen er precies hetzelfde uit

Zondag was het dus zover. Julia’s eerste theaterervaring! Een uurtje was meer dan voldoende voor de volle zaal met rode wangetjes. De concentratiecurve zakte bij de meesten al na een half uur flink naar beneden. Maar niet bij Juul. Die vond het tot de laatste seconde berespannend.

En wij, de mama’s van het grut, genoten mee. Misschien genoten wij wel het meest. Want en genieten van onze Zandkasteelhelden en genieten van onze kleine ukken… Heerlijk!
 

Eerder meldde ik al dat we zo bijzonder blij zijn met de jurk die tante Ilse voor Julia maakte. Op tante Connie’s 50e verjaardag dit weekend mocht Julia hem voor het eerst dragen. En hoe trots was ze toen ze voor de grote spiegel stond. Papa moest natuurlijk foto’s maken en Julia…die vond het helemaal geweldig.